BİR ÖYKÜ

Bu öykü çok manidar güzel bir öykü: kuyucu murad paşa (celali kasabı ) celaliler ile çarpışırkırken  sipahi atı terkisinde bir sabi çoçuk görür.Paşa ona sorar :

-Sen ne yerdensin  celali arasına  nasıl düştün ?

-Falan yerdenim  aç kaldık babam beni aldı bunlara(celalilere)katıldık boğazımızın tokluğuna çalıştık .

-Baban ne iş yapar

-Çalgıcıydı şeştar  çalardı.

Paslı demir gipi merhametsiz  amansız vezir acı acı güldü.

-“Demek baban saz çalar celalileri aşka getirdi ha.” dedi ve celladlara işaret verdi.Yirmiden fazla  celladın hiç biri çoçuğu katledmedi. biz çoçuk başı kesmeyiz dediler.Paşa sonra yeniçerilere emretti. Yeniçerilerde geri çekilip biz cellad değiliz kaldı ki bu çoçuğun başınıcelladlar bile vurmadılar dedi.Paşa kendi içoğlanlarına emretti.Onlarda geri çekildiler.İhtiyar yerinden kalkıp sırtından postunu çıkarttı.Oğlanı yakasına yapışıp bir kuyunun başına getirdi. Koskaca elleri ile çoçuğu kuyuya attı .Sonra şu sözü söledi: “Karayazıcı (eşkiya) Deli Hasan(eşkiya) Kalenderoğlu(eşkiya)  ve binlerce şaki anasını karnında AT ÜSTÜNDE ELİ MIZRAKLI DOĞMADI HEP BÖLE SABİ İDİLER SONRA BÜYÜDÜLER ALEMİ FESAD ATEŞİNE VERDİLER.

KAYNAK

DAĞ PADİŞAHLARI SF.40

SONUÇ ŞU KİMSE EŞKİYA VE ŞEREFSİZ DOĞMAZ AMA  EĞİTİLMEZSE ÖYLE OLUR!!!!!!!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir