AHİLİK – CÖMERT KARDEŞLER

CÖMERT KARDEŞLER

Öyle bir bina kurulsun ki temelinde kardeşlik olsun. Öyle bir bina düşünün ki bütün tuğlalar kardeşlikle birbirine tutunsunlar, dahası o binanın tüm tuğlaları evet tüm tuğlaları kardeş olsun. Şimdi sormak istiyorum. Sizce böyle bir bina kolay kolay yıkılabilir mi? Böyle bir bina yüzyıllarca ayakta kalmaz mı? Felsefesi kardeşlik olan, “kardeşim” anlamına gelen “ahi” kelimesini örgütlerinin adı kabul eden bir topluluk… İşte bu topluluk yüzyıllar boyunca varlığını devam ettirmiş, başta ticaret olmak üzere, toplumun her alanında da söz sahibi olmuştur.

Kardeşlik, Ahilik kurumunun temelinde tasavvufi değerlerin yer alması sonucunda vazgeçilmez bir kural olmuştur. Evet, Ahilik kurumunun her bir ferdi kardeşti, onlar kardeştiler. Kardeşlik demek sadece bir anadan doğmak değildir. Sadece aynı kanı taşımak demek, aynı soydan gelmek demek değildir. Ahiler, kardeşliği, cömertliğe, yardımlaşmaya ve dostluğa dayanan bir duygu olarak nitelendirmişler ve yaşatmışlardır. Dini, mesleki, karakterli bir kurum olan “Ahilik”, görüşlerini bilhassa kişiler arasındaki düşmanlıkların kalkmasını ve bu düşmanlıkların yerine kardeşlik duygusunun hakim olmasını teşvik eden Kur’an-ı Kerim’den ve Hz. Muhammed’in hadisi şeriflerinden alır. Ahiler benimsedikleri görüş çerçevesinde tüm insanlar arasında dayanışma ve yardımlaşma kurmaya çalışmışlardır.

Ahiliğin temel öğeleri din ve meslektir. Daha doğrusu Ahilik dini kurallar çerçevesinde mesleki yapılanmadır. Ahilikte temel meslek sahibi olmayan bir ahi tasvir edilemez. Her şahıs, becerisine, imkânlarına göre bir mesleğin maharet ve hünerlerini kazanır, o işin piri olur ve hem kendine hem de topluma katkı sağlar. Mesleği olmayan birinin ne kendine ne topluma faydası olur.
Ahilik gibi bir kurumun oluşturulmasındaki temel amaç insanlığa hizmet etmektir.

Mükemmel toplumlara ancak ahlakla yoğrulmuş, kardeşlikle pişmiş fertler yetiştirerek ulaşabilirsiniz. Fertler mükemmel olursa onlardan meydana gelen topluluklar da mükemmel olur.Bunu gerçekleştirdiğiniz zaman dünyayı düzene sokabilirsiniz. Bu yüzden Ahilikte öncelik, fertlerin kişiliklerini bir düzene sokmaktadır.

Ahi olmayı seçen birinin üç şeyi bağlanır, üç şeyi açılır: gözü harama, ağzı günah söze, eli zulme bağlanır; kapısı konuklara, kesesi ihtiyacı olanlara, sofrası aç olanlara açılır.

Aslında ahilik başlı başına bir yaşam biçimi oluşturmuştur. Temel ilkeleriyle 300’e yakın görgü kurallarıyla her millete örnek olacak bir yaşam biçimi.

Ahilik; kardeşliktir, adalettir, yardımseverliktir, insan haklarına saygı duymaktır. . Ahilik devletini ve tüm insanları seven, kudretli, şefkatli, çalışkan, yardımsever, ekmeği bol ve sofrası açık iyi insanların birliğidir.

Günümüz dünyasının yükselen onlarca değerinin önemli bir kısmının temelinde ahiliğin ana ilkeleri bulunmaktadır. Tüketici hakları, sivilleşme, kooperatifçilik, gibi kavramları dünyaya aktaran birikim, ahilik kültürüdür. Bu yönüyle de ahilik, yalnızca Türk Milletinin değil, dün olduğu gibi bugün de bütün dünya toplumlarının örnek alması gereken bir ahlak sistemidir.

Yazımı kardeşliği, eşitliği, Mevlana’nın “Ne olursan ol yine gel!” görüşünü kendisine temel edinmiş güzel bir ahi sözüyle bitirmek istiyorum:

“Hak ile sabır dileyip bize gelen bizdendir,
Akıl ve ahlak ile çalışıp bizi geçen bizdendir.”

Yavuz ÇAĞLAR

Türkler Belgeseli

Bu videoyu izlediğinizde tüyleriniz diken diken olacak.

Türkleri yaratılışından bu yana kısa kısa anlatan etkileyici bir belgesel olmuş.

Belgesel ekibine sonsuz teşekkürler.

Hakan Er – www.twitter.com/aynaninsirri , www.aynaninsirri.tumblr.com


Ve dediler ki bir gün; binlerce yıl aldı senin yolculuğun.
Bir suyun sesi vardı,birde rüzgarın.
Tarihe,tarih denmeden önce !
Ol dendiğinde çamur kıpırdandı,balçığa gün vurdu,ışığa çıkmak istedi canlı.
Suyu emdi,kuru toprağa kök saldı.Güneşi emdi göğe dal saldı.
Balçıkta kalanlar vardı !
Işığı görmek istedi,göz verildi.
Işıktan kaçmak istedi,akıl verildi.
Aklıyla öğündüğü gündü,tarihin başladığı gün.
Aklını yönetenler,o gün bir destan yazdılar.
Türeyiş Destanı dediler adına !

Yazıları,kitapları yoktu;çocuk belleklerine yazdılar destanı.
Ama isimleri vardı.
Diline geleni taşa kazımayı öğrendiğinde tarih,ismini de yazdı !

Dağ eğildi de üzengi oldu asıldık,çeliği pek tutacak suyumuz vardı.
Toynaklarında kıvılcımlı nalları atlarımızın,sağrılarında çok bilişli ak kızlarımız,oğlanlarımızla bir oynaştı pusatlarımız.
Yanıbaşımızda er kurumlu evdeşlerimiz,kısraklarımızda bir nakışlı eğerlerimiz,kopuzlarımızda iç çekişli mut yırlarımız…
Yol tuttuk,iz sürdük,yurtlandık.
Destanın başında Oğuz Kağan’dı adımız !
Gün doğumunu sırtlanıp yürüyüverdik, Attila koyduk destanımızın adını.

Bumin ve İstemi Atalarından birlik öğüdü görmüş, Bilge ve Kültigin.
Dirlikmiş,birliğin ödülü.
Ben Tanrı’dan olma,Türk Bilge Hakan !
Sözlerimi iyice işitin !
Önce siz; kardeşlerim,oğullarım,birleşik boyum ve ileride gün doğusuna,güneyde gün ortasına,geride gün batısına,kuzeyde gece ortasına kadar,halkım.
Türk Milleti için gece uyumadım, gündüz oturmadım.
Kardeşim Kültigin’le ölesiye,yitesiye çalıştım,çabaladım.
Halkı ateş ve su gibi birbirine düşman etmedim.
Çıplak halkı giyimli kıldım,fakir halkı zengin kıldım.
Güçlü devleti olandan,güçlü hakanı olandan daha iyi kıldım.
Türk Milletini düşmansız kıldım.
Ey Türk Milleti, işit:
Üstteki mavi gök çökmedikçe,alttaki yağız yer delinmedikçe,senin ilini ve töreni kim bozabilir !

Çökmedi mavi gök,delinmedi yağız yer,güneş yaktı toprağı,güneş yaktı suları.
İnsan göğe bakındı,insan yere bakındı…
Tanrı beni unuttu mu ?
Bir lokmaya bin ağız açıldı,bir yuduma ölüyorlardı.
Göç,göç diyen kuşlar uyuyorlarmış,gagaları kanatlarına gömülmüş,tekin.
Gün beğleri oturdu danıştılar.
Bir susuz kara aygırlarına,bir sütü kesik analarına,bir meyve vermez ağaçlarına,
bir kıraç yere bakındılar…
Su isterdiler; Tanrı’nın suyundan bir yudum su.
Bakır bakışlıydı güneş,demir göz alıyordu,çocuğun kirpiğinde toz,kadının saçında beyaz,adamın sakalında güneş sarısı…
Rüzgara tuttular yüzlerini,gözlerini göğe diktiler de öyle yürüdüler.
Taşları yalarken,gökteydi bakışları.
Ala çadırlar azaldı,kor ocaklar azaldı,kara aygırlar düşüp kaldı,kuru bebeler toprak oldu.
Yağmuru bulduklarında,uzun bir yoldan gelmişlerdi.
Uzun bir savaşa durdular.
Yağmurun sahibi vardı,paylaşmıyorlardı !
Ben Satuk Buğra Han !
El aldım Atam Bilge Kül Kadir Han’dan !
Uzun yoldan yağmura geldim,yağmuru düşümde gördüm.
Dudaklarıma serin serin değiverdi,alnımı bir aydınlık okşadı,sordum kimsin ?
Muhammed deyiverdi,şehadetle…
Yağmuru aldım,paylaştım.
Alp’tım, Alperen oldum !
Soyuma el verdim,soyuma Yasa’mı verdim.

Rüzgarla koştu okları,nefesle yetti atları,yandım deyene vardılar,yetiş deyene yettiler…
Bir denizden bir denize,bir nehirden bir nehire at sürerek çoğaldılar.

Selçuk Atam hediyesi,Ertuğrul Babam emaneti,Domaniç yaylağıma gelin,Söğüt kışlağıma gelin.
Meğer ki saraylar kurdunuz,meğer ki şaraplar içtiniz,meğer ki atlaslar giydiniz,kan rengi yüzükler taktınız,altın kabzalar kuşandınız,Anadolu çilesinden…
Ki biz,ki Kağı Beğleri Oğuz’un,Anadolu’nun,
toprak donumuzu giyeriz,demire su verir,çalarız çeliği mermer otağımıza.
Çün biz var idik,çün biz varız !
Ben Ertuğrul oğlu Osman,
Anadolu Beğlerinin Beği Osman !
Hele gelin !

Devlet-i ebedi müddet, sonsuza kadar adalet,sonsuza kadar devlet,sonsuza kadar hürriyet,sonsuza kadar Millet !

Sancağa Hilal’i nakşeden kim ?
Denize karadan yürüyen kim ?
Alevi semadan düşüren kim ?
Çağ açıp,çağ kapayan,Toy kurup Tuğlar diken,
Fethedip İstanbul’u,Osmanlı kılan,
Türk kılan kim ?

Açtığımız kapı,bize muşkulanmıştır.
Kilidi kıran ele kutlular olsun !
O el nerededir ?
O el toplarımızla döğdüğümüz hisarda,hisarın kana boyanmış enkazında,hala sımsıkı tutar kılıcı.
Şehadetler üstüne dudakları,armağan olsun elin sahibine !
Ulubatlı Hasanı veren Anadolu’ya !
Çün İstanbul onundur artık.
Bu kapıdan yürüsün güneşe,bu kapıdan yürüsün geleceğe.
Batı’dan Doğu’ya,Doğu’dan Batı’ya.
İlmimizle geldik,ilmimizle.
İnancımızla geldik,inancımızla.
Kanunumuzla geldik,kanunumuzla,
Adımızla geldik,adımızla yaşayalım !

Atam Oğuz’un oğulları,durup oturmadı.
Güneşi sırtlanıp Batı’ya yürüdüler.
Serin rüzgarı göğüsleyip,Kuzey’e yürüdüler.
Suyun kokusunu alıp,güneye yürüdüler.
Vedalaştıkları yerde,sözcüler bıraktılar.
Tarihe tanık,bekçiler bıraktılar.
Dört yöne tanıklar bıraktık.
Gün geldi,dört yönden kuşatıldık !
Can evimizden vurmaktı niyetleri,asırları hafızamızdan silmekti.
Şah damarında cenge tutuştuk Osmanlı’nın,tırnaklarımızla yırtıyorduk boğazımıza uzanan pençeleri.
Demir parmakları kırıp,suya gömerken,tarihe ;
Mustafa Kemal adını yazdık !

Atlılar,atlılar hiç uyumadılar.
Karakalpaklarını alınlarına düşürdüler,yolun sonuna baktılar,gördüler !
Arkadaşlarını yol üstünde bir ağacın yamacına,kardeşlerini buz tutmuş siperlerde,çocuklarını öfke yutmuş düşman elinde,analarını iki elleri Tanrı’ya açılmış bıraktılar,babalarıyla zaten cephede helalleşdilerdi !
Hiç ağlamadılar,hiç uyumadılar !
Bir soğuktan gözleri yaşardı,birde alevli güneşten.
And içmişlerdi,titrek elleriyle Sevr’e gidip,kelle kurtarmak için imza atanlara,zavallı canı için Ata Yurdu’nu İngiliz’e,Yunan’a,Fransız’a,İtalyan’a peşkeş çekenlere,utanmadan dönüp gelenlere,hesap sormaya…
And İçmişlerdi !
Rütbelerini İstanbul’da bıraktılar,artık Mustafa Kemal’in ordusuydular.
Türk’ün ordusuydular !
Değilmi ki son kurşunu kuşaklarına sokup,kurşunu yoksa yabasını sırtlayıp,orağını-tırpanını bileyip,Kuvva oldular,artık
halkın ordusuydular !
Ankara‘nın ordusuydular.
Türkiye Büyük Millet Meclisinin ordusuydular.
Rütbelerini,Başkomutan’dan aldılar !

Ve dedilerki bir gün,dönüp geriye baktığında meçhul gölgeler görmeyeceksin !
Yol yürünmüş,ayak izlerin kalmıştır.
Kurd’un gölgesi Batı’ya uzandığında,ayağında zincir yüklü soydaşımı anlattım oğluma.
Diline pranga vurulmuş ozanların türküsü için hayır diledim.
Manas’ı çığırırken niye ağlıyorlar anlattım,gücüm yettiğince !
Ergenekon niye yasak,bir bir anlattım oralarda…
Başkomutanın özgürlük aşkıyla hatırladım,Ata topraklarımı !
Toprak,Kızıl Elma’ya uyandığında,dile gelip konuştu:
Bir ağaca öz su verdim dedi,dallarına sızdırdım,sızan özün kokusundan tanışasınız diye !
Binlerce yıllık birlikte,birkaç günlük ayrılık nedir ki ?
Bir ağacın yaprağı sararıp dökülsede,dibine düşer.
Bir ağacın yapraklarıyız biz,yazı-kışı birlikte yaşadık,birlikte yaşarız !

Ve dediler ki köşe başlarındaki pusular,güneş altındadır.
Yol arkadaşlarından geride kalanlarda olacak,
hala ayaklarına dolananlarda !

Batı’ya çıkan yolu,yürüyüp gelen sensin.
Kuzeyde üşüyen,güneyde terleyen sensin.
Doğu’dan yürüyüp gelen de sen değil miydin ?
Geldiğin yolda,senin için işaretler var !
Şimdi daha hızlı yürümelisin !
Yorulana bakıp,üzülme !
Yoluna çıkana bakıp,umudunu yitirme !
Bu güne kadar herşey yazıldı,şimdi sen yazıyorsun,
Tarihi en büyük Türk’le, Atatürk’le yazıyorsun

Ve dedi ki:

“Tarih yazmak, tarih yapmak kadar önemlidir..!”

Yecüc ve Mecüc Türklerdir

Yecüc ve Mecüc Türklerdir.

İnsanlar üç ırk olarak incelenir. Bunlar sarı, beyaz ve siyah ırktır. Türkler sarı ırka mensupturlar. Bunlara Hun Türkleri denilmekteydi. Sonradan öncü boy olan Kayı boyu beyaz ırka dönüştü. Anadolu’ya yerleşenler beyaz ırka dönüşenlerdir.
Başka hiçbir milletin kafatası yapısı dolikosefalden, brakisefale dönüşmemiştir. Bu durumda iki Türk halkının varlığını tespit etmiş oluyoruz. Bunlar orta Asya Türkleri ve Anadolu Türkleridir. Anadolu Türkleri Oğuz soyunun Kayı boyundan gelmektedirler. Yani Oğuz’un ilk karısından olan ilk oğlunun, ilk oğlu olan Kayı’nın soyu… Kendilerine çok önemli görevler verilmiştir. Bu görevlerini gerçekleştirdikleri ilahi program da başka yazımızda ele alınacaktır.

Şimdi gelelim Kutsal kitaplarda sözü edilen Yecüc ve Mecüc’e… Kutsal kitaplarda adı geçen Yecüc halkı Anadolu Türkleridir. Mecüc halkı da Orta Asya Türkleridir. Bu iddiamızı Tevrat’ta destekliyor. Bir göz atalım:

BAP:10
2 Yafetin oğulları: Gomer, ve Mecüc, ve Maday, ve Yavan, ve Tubal, ve Meşek, ve Tiras.
Tevrat/Tekvin

Bu ayetten anlaşılacağı gibi Mecüc, Yafet’in oğullarından biridir, Yecüc’den söz edilmez çünkü Yecüc sonradan oluşmuştur. Tekrar ediyoruz bunlar Türkiye Cumhuriyetini oluşturan Türk halkıdır. Bu arda tamamen Arap milliyetçiliğine dayandırılan ve şu andaki geleneksel İslam anlayışını sürdürenlerin kimi uydurma hadislerine değinmeden geçemeyeceğim.
Said İbn Müseyyeb’den aktarılan rivayeti aynen yazıyorum:

”Nuh’un üç oğlu, onlardan her birinin de üçer oğlu vardır. Nuh’un oğulları Sam, Ham ve Yafes adlarında idi. Arap, Fars ve Rum, Sam’ın oğulları olup her biri hayırlıdır. Yafes’in oğulları Türk, Saklep, Ye’cüc ve Me’cüc olup, bunlardan hiçbirinde hayır yoktur.”

Bu uydurma hadise göre; Arap, Fars ve Rumlar hayırlı, biz Türkler ise hayırsızmışız. Bu konuyu burada sonlandırıp bir başka konumuza geçelim. Peki Avrupalılar hangi ırk derseniz, bunlar da beyaz ırktır. Fakat, Sami ırkı değildir. Bunlar Kabil’in soyudur, dilleri de literatüre, Hint-Avrupa diller gurubu olarak girer. Dolayısıyla Hintliler de Kabil soyudur. Kabil, Ademoğullarının ilk üreyen neslidir. Hintlilerin bir başka özelliği de bulundukları yarımada dışında hiçbir bölgeye gitmemeleridir. Aynı köke dayanan Avrupalılar ise bulundukları bölgeyi terk ederek, Avrupa kıtasına yerleşmişlerdir. Avrupa’ya gelen bu topluluğa Keltler deniyordu. Keltler de tıpkı aynı soydan geldikleri Hintliler gibi ölülerini toprağa gömmüyorlar, yakıyorlardı. Şimdi bu gerçeği yansıtan Tevrat ve Kur’an ayetlerine bir göz atalım:

Bölüm:4
6Ve Kain, kardeşi habile söyledi. Ve vaki oldu ki, kırda oldukları zaman, Kain, kardeşi Habile karşı kalktı, ve onu öldürdü.
Tevrat / Tekvin

Bu olay Kur’an’ın Maide suresinde de geçmektedir ve her iki kitap arasında herhangi bir çelişki yoktur. Şunu da hatırlatalım İslami kaynaklarda Kain adı, Kabil olarak geçer. Ancak Kur’an’da bu olay anlatılırken herhang ibir isim zikredilmez. Olayın Adem’in iki oğlu arasında geçen olay olduğu anlaşılmaktadır.

30 Nefsi onu, kardeşini öldürmeğe çağırdı, (o da nefsine uyarak) onu öldürdü, ziyana uğrayanlardan oldu.
31 Derken Allah, ona, kardeşinin cesedini nasıl gömeceğini göstermek için yeri eşeleyen bir karga gönderdi. (karganın yaptığını görünce): “ Yazık bana, şu karga kadar olup da kardeşimin cesedini gömmekten aciz miyim (ben)” dedi ve pişman olanlardan oldu!
Kur’an / Maide

Dikkat edilirse Tevrat’ta yazmayan ama Kur’an’ın Maide suresinin 31. ayetinde geçen ilginç bir olaydan söz edilmektedir. Kabil öldürdüğü kardeşini gömmeyi dahi bilmediği için onun cesedini yok etmek için yakmıştır. Yukarıdaki açıklamamızda bilinen nedenle Kabil’in Habil’i öldürdüğünü yazmıştık. Bu bilinen nedeni başka bir yazımızda ele alacağız. Şimdi Yecüc ve Mecüc hakkında daha ayrıntılı bilgileri kapsamlı olarak ele alalım.

Yecüc ve Mecüc hakkındaki bilgiye Kur’an’ın Kehf ve Enbiya surelerinde rastlamaktayız. Bu iki suredeki ayetlere değinmeden önce eski ahit ve yeni ahite göz atmakta yarar vardır diye düşünüyorum. Çünkü Kur’an’dan önceki kutsal kitaplar olan Tevrat ve İncil’de de bu konu hakkında bilgi verilmiştir. Eski ahit yani Tevrat’ın yaratılış bölümündeki ayeti yazımın başında ele almıştım. Bu ayeti ele alırken de Mecüc olarak çevirilen meali verdim. Bir çok çeviride Yecüc (Gog), Mecüc de (Magog) olarak geçer. Tevrat’ın Yaratılış bölümündeki ayetin tekrarı 1. Tarihler bölümünde de aynen yer alır.

1.Tarihler 1,5 : Yafet’in oğulları: Gomer, Magog, Meday, Yâvan, Tuval, Meşek, Tiras.

Yazımızın başında belirttiğimiz gibi Magog (Mecüc) Yafet’in oğullarından biri olarak sayılmaktadır. Yecüc’den yani Gog’dan bu bölümde de söz edilmez. Bu isme gene 1. Tarihler bölümünün şu ayetinde rastlamaktayız.

1.Tarihler 5,4-6: Yoel’in soyu: Şemaya Yoel’in, Gog Şemaya’nın, Şimi Gog’un, Mika Şimi’nin, Reaya Mika’nın, Baal Reaya’nın, Beera Baal’ın oğluydu. Rubenliler’in önderiydi.


Yazılış tarihinden de anlaşılacağı gibi Gog, Magog’dan sonra ortaya çıkmıştır. Nutuk’un Gizli Şifresi adlı yazıya yaptığım yorumda ” Türkler seçilmiş bir ulustur”  Ergenekon olayından bahsetmiş; Kıyan ve Nüküz ailelerinden söz etmiştik. Kıyan’ın da Kayı olduğunu vurgulamıştık. Kayı boyu Orta Asya’dan çıkıp Anadolu’ya yerleşen tek  Türk boyudur. Tevrat’a geri dönelim.

Hezekiel 38,2 : ‹‹İnsanoğlu, yüzünü Magog ülkesinden Roş’un, Meşek’in, Tuval’ın önderi Gog’a çevir, ona karşı peygamberlik et.

Hezekiel 38,3 : De ki, ‹Egemen RAB şöyle diyor: Ey Roş’un, Meşek’in, Tuval’ın önderi Gog, sana karşıyım.

Hezekiel 38,14 : ‹‹Bu yüzden, ey insanoğlu, peygamberlik et ve Gog’a de ki, ‹Egemen RAB şöyle diyor: O gün halkım İsrail güvenlik içinde yaşarken bunu farketmeyecek misin?

Hezekiel 38,16 : Ülkeyi kaplayan bir bulut gibi halkım İsrail’in üzerine yürüyeceksiniz. Son günlerde, ey Gog, seni ülkeme saldırtacağım. Öyle ki, ulusların gözü önünde kutsallığımı senin aracılığınla gösterdiğim zaman beni tanıyabilsinler.

Bu Tevrat ayetlerine göre İsrailoğulları Gog’un saldırılarına uğrayacaktır. Üstelik bunu İsrailoğullarının Tanrısı istemektedir. Daha sonraki ayette ise İsrail’in Tanrısı karar değiştirecek ve  Gog saldırdığı için öfkelenecektir.

Hezekiel 38,18 : ‹‹ ‹Gog İsrail ülkesine saldırdığı gün öfkem alevlenecek. Egemen RAB böyle diyor.Bundan sonra ise bir kargaşadan söz edilmektedir, herkesin birbirine kılıç çektiği kargaşadan.

Hezekiel 38,21 : Bütün dağlarımda Gog’a karşı kılıcı çağıracağım. Egemen RAB böyle diyor. Herkes birbirine kılıç çekecek.

Hezekiel 39,6 : Magog’un ve kıyıda güvenlik içinde yaşayanların üzerine ateş yağdıracağım. O zaman benim RAB olduğumu anlayacaklar. Tuval’ın baş önderi››.

Buna benzer ayet İncil’in Vahiy bölümünde de bulunmaktadır. Okuyalım:
Vahiy 20,8 : Yeryüzünün dört bucağındaki ulusları -Gog’la Magog’u- saptırmak, savaş için bir araya toplamak üzere zindandan çıkacak. Toplananların sayısı deniz kumu kadar çoktur.

Tevrat’ta ve İncil’de sözü edilen Gog ve Magog düşman olarak gösterilmektedir. Tevrat ve İncil’de tahrifat yapıldığından ve çoğu ayet insan yazması olduğu için tam olarak gerçeği yansıtmamaktadırlar. Kur’an’ın Kehf suresinde geçen olayı yine Nutuk’un Gizli Şifresi adlı yazıya yaptığım yorumda ( Türkler seçilmiş bir ulustur adlı yazımda) açıklamaya çalımıştım. Bazı İslam yorumcularına göre Yecüc ve Mecüc barbar bir topluluktur. Bunu da Kehf suresindeki ayete dayanarak söylerler. Oysa o ayet dikkatle okunsa belli bir süreye kadar zaptedilen topluluk olduğu ve vaat günü geldiğinde o topluluğun önündeki engellerin kaldırılacağı anlaşılmaktadır. Zaten Enbiya suresinde bu olaya tam anlamıyla açıklık getirilmektedir.

96 Ye’cûc ve Me’cûc’ün önü açıldığı zaman onlar, her tepeden akın ederler.

97 Hak olan vaat yaklaşmıştır. İnkâr edenlerin gözleri birden donup kalmıştır. “Vay başımıza! Biz bundan gafil bulunuyorduk. Hayır, biz zalimlerdik!” derler.

Bu ayetlerden açıkça anlaşıldığı gibi zalim olan topluluk Yecüc ve Mecüc değildir. Zalimlerin ise inkarcılar olduğu açıkça anlaşılmaktadır.
Başa dönersek; Yecüc Anadolu Türkleridir, Mecüc Orta Asya Türkleridir. İşte bu iki Türk topluluğunun bir araya gelmesiyle oluşacak birlik, Türklerin Dünyayı yeniden şekillendirmesine ön ayak olacaktır.

Araştırmacı Yazar

Ahmet Hüseyin DAMARLI

Silinen Bilincimiz

Merhaba. Geçtiğimiz haftalarda bir dizide Amerikalı bir ajan şöyle bir cümle sarfetmişti. “Ben bunun milletinin hafızasını sildim,bununkini mi silemeyeceğim” . Sonradan düşündümde gerçektende doğru söyledi adam. Bu yazıda silinen bilincimize çok ufakta olsa değinelim.

Bir milletin yarınlarının teminatı olan körpe beyinlere yapılacak en büyük kötülük, onların ulusal kahramanları ile bağını koparmak olsa gerek. Dimağları gayrı milli değerlerle beslenen, kendi değerleri unutturulan bir kuşaktan o ulus, yarınları için nasıl emin olabilir?

Bu tespit, Türkiye’nin son 25 yılını resmeder. İdealden yoksun, kendi kahramanlarına ve efsanelerine yabancı, her türlü milli değerlerine “tu kaka” diyen bir nesil yetiştirme çabasında birileri. Kürşadlar’ı, Kül Tiginler’i, Tonyukuklar’ı, yaptıkları filmlerle, dizilerle değnekçi, ayakçı, mafya tipi olarak günümüz gençliğine empoze eden toplum mühendisleri Zagor, He-men, Rambo, Che-Guavera gibi Türk’e yabancı, Türk kültürü ile hiç ilgisi olmayan sahte kahramanları bir idol yapma derdinde. Aşağıda vereceğim satırları kaç tane çocuğumuz biliyor acaba?

“Yedinci asrın ilk yarısından Gök Türk Kağan sülalesi arasındaki şahsi ihtiras ve entrikalar yüzünden devlet parçalanmak tehlikesine karşı kalmış ve nihayet ise Çin’in fesadı da karışarak Gök Türk ülkesinin doğu kısımları 630’da Çin’in eline geçmişti. Bu arada Kieli Han da Çinliler için bulunmaz bir nimet olduğundan Kieli Han ile onun emrindekiler ve bütün Türk’leri Çin’e getirdiler. Amaç bu soylu milleti parça parça dağıtarak onlara milliyetlerini unutturmak, Çinlileşirmekti. Kieli Han tutsaklığı gururuna yediremedi ve üzüntüsünden öldü. Bunun üzerine Türkler’den birkaçı da üzüntülerinin şiddetinden intihar ettiler. Çinliler’in Türk ırkını kökünden kurutmak üzere aldıkları tedbirleri gören Gök Türk hükümdar sülalesinden Kürşad, Türk devletini yeniden diriltmek için 639’da gizli bir ihtilal cemiyeti kurdu ve 40 Türk bu cemiyete girdi.

Türk devletini yeniden kurmak için Çin İmparator’unu öldürmeyi ve Çin sarayında tutsak bulunan Türk prenslerinden Holuku‘yu Türkeli’ne kağan ilan etmeyi kararlaştırdılar. Geceleri şehri gezmeyi adet edinen Çin İmparator’unu sokakta öldüreceklerdi. Fakat ihilalin yapılacağı gece hava bozulduğundan imparator Tay-sgun sarayından dışarı çıkmadı. Kürşad, ihtilal gecikirse işin farkında varılacağından çekinerek geceleyin imparatorun muhafızlarına saldırdı.

Gayet kahramanca ve çok sert bir çarpışma oldu. Türkler sayıca az olduklarından çekilmek zorunda kaldılar. İmparatorun ahırına hücum ederek en iyi atlara binip kaçtılar. Kürşad bir ırmağı (Vey Irmağı) geçerken yakalandı ve öldürüldü. Bu işle hiçbir ilgisi olmayan prens Holuku, Çin’in güney vilayetlerine sürüldü. Fakat imparatorluğun merkezindeki bu ihtilal girişimi Çinliler’i o kadar korkuttu ki, Türkler’i Çinlileşirmekten vazgeçerek, onları Sarı Irmak’ın kuzeyine nakledip, yalnız isim alarak kendilerine tabi olmaları ile yetinmek zorunda kaldılar. Bu şekilde 681’deki Türk ihtilalinin (Kutluk ihtilali) tohumu atılmış oldu.”

Evet Türk tarihinin her sayfası kahramanlar, efsane adamlar, cihangirlerle doludur. Türklüğün babası Tanrıkut Mete, masal kahramanlarını gölgede bırakan Alp Er Tunga, İran istilasına set çeken kahraman Türk anası Tomris Hatun, Anadolu coğrafyasına 3000 atlı ile akınlar düzenleyip Orta Doğu’ya uzanan Çağrı Bey, Anadolu’yu Türk yurdu yapan Alp Arslan, insanlığın hafızasında ölümsüzlüğe eren Attila, tanklara atı, uçaklara makinalısı ile saldıran Anayurt aslanı Osman Batur, Birinci Cihan Harbi’nde İngiliz alayına tek başına karşı koyan topal bir Türk çerisi, Kurtuluş Savaşı’nda hedeflediği tepeyi zamanında alamayan ve hiç düşünmeden beynine kurşunu sıkan bir Türk albayı, Çanakkale Savaşı’nda İngilizler’e unutamayacakları bir tokat buran Havranlı Seyit Onbaşı

Şeref levhaları ile süslü şanlı tarihimizi kaç çocuğumuza anlatabildik sahi? Orhan Şaik GÖKYAY, “En yüksek eserler kılıçla ve düşman kanıyla yazılmı olanlardır,” der. 20. yüzyıl Türk tarihi de kahramanlar resmi geçididir. Emrindeki derme çatma birliklerle gözümü kırpmadan İngiliz ordusuna saldıran, üstün tekniklerle donatılmış düşmana karşı başarılı olamayınca kendini -hem de sedyede- öldüren Süleyman Askeri Bey, Irak cephesinde savaşırken tifüsten ölen İttihat Terakki’nin ünlü hatibi Ömer Naci; 30.000 İngiliz’i esir alan Kutü’l – Amare kahramanı Halil Paşa, Lawrence’in “Uçan Kuşçubaşı”; Teşkilat-ı Mahsusa’nın kurucusu, ideal adamı, “Hürriyet Kahramanı” Enver Paşa; Makedonya’da Sırp ve Bulgar komitacıların korkulu rüyası, milli mücadelede Mustafa Kemal’in en büyük destekçisi ve İstanbul Hükümeti’nce kahpece şehit edilen, Nutuk’a konu olan Yahya Kaptan; Karadeniz’i Pontus krallığına çevirmek, helenizmi canlandırmak hayaliyle yanan Rum çetecilerin kökünü kazıyan Topal Osman,Teşkilat-ı Mahsusanın kahramanı Yakup Cemil ve büyük dehasıyla ismini dünya tarihine yazdıran,bir imparatorluğun küllerinden yeni bir ulus devlet yaratan Ulu Önder Mustafa Kemal…

Gençlerimiz tüm bu yiğitlerimizden bir haber malesef. Bugün Atatürkçü kimliği altında; komunizm davası güden, devrimci kimliği ile PKK’lı Ahmet Kaya fanatikliği yapan, Türkçü’yüm diye şeriatçılık yapan bir çok gence rastlamak mümkün. Şahsen hepsini kınıyor ve hepsinin sonunun geleceğini buradan bildiriyorum.

Türk genci bir takım şahsiyetlerin kurduğu sistemlerden,düşüncelerden kurtulup kendi yüce kültürüne ve milli değerlerine dönmelidir.Kurtuluş burada başlamaktadır! Yakınılan tüm dertlerin dermanı budur! Ulu Önder Mustafa Kemal’in tüm hayatını Türk ulusuna adaması, mümkün olabildiğince Türk ulusunu göklere çıkartması ve aşağıdaki şu sözleri bize bir işaret niteliğindedir.

“Dünya üzerinde Türk’ten daha büyük, ondan daha eski, ondan daha temiz bir millet yoktur ve bütün insanlık tarihinde görülmemiştir.”

“Hayattaki yegane üstünlüğüm Türk doğmaktır.”

“Biz doğrudan doğruya milletseveriz ve Türk milliyetçisiyiz.”

Eğer bende bazı fevkaladelikler görüyor buluyorsanız bunları sadece ve yalnız Türk olmama,Türklüğüme bağlayınız.”

“Beni olağanüstü bir kişi olarak yorumlamayınız.Doğuşumdaki tek olağanüstülük Türk olarak dünyaya gelmemdir.”

“Türk milletinin karakteri yüksektir.Türk milleti çalışkandır.Türk milleti zekidir.”

“Yüksel Türk.Senin için yüksekliğin hududu yoktur.”

“Türk, Türk olduğu için asildir.Bütün soy gururumuzu, Türk olmanın bilincinde buluruz.”

“Türklük, benim en derin güven kaynağım, en engin övünç dayanağımdır.”

Mustafa Kemal Atatürk

Sevgilerimle.

Türk Kültürü Üzerine Bir Anı

Geçtiğimiz senelerde Niğde’nin Bor ilçesinde ki şu ana kadar varlığını bilmediğim(!) teyze ve teyze çocuklarını ziyarete gitmiştim. Baktım ki gözleri çekik. Çekik gözlülere karşı hep sempatim olmuştur.Sohbet ettikçe bizim eniştenin Kazak Türk’ü olduğunu öğrendim. İçeri girdiğimizde küçük kardeşim şaşkın gözlerle etrafa bakıyordu. Çünkü oturacak bir yer yoktu, herkes yerde oturuyordu! Sanırım bağdaş kurmak Avrupa’da da Türk oturuşu denilen oturuş bundan geliyor olmalı.

Yerde güzel işlemeleri olan minderler, yastıklar,duvarlarda kilimler,hepsi el yapımı. Gayet sıcak bir ortam..
Evin bir köşesinde küçük bir sofra bezi ve üzerinde sini… Üzerinde çeşitli kendi kültürlerimize öz(!) kuruyemişler. Tatları o kadar güzel ki… Birde çayları vardı; Sütlü çay.

Oturuyorsunuz evin hanım kızı büyük bir zarafet ve hanımefendilik içerisinde çayınızı getiriyor. Zarif hareketlerle çayı döküyor. (!)Bardağa da değil, Türk motifleriyle bezenmiş harika kaselere.. Ve siz o muhteşem tada varırken bir yandan da sinideki yemişlerle katık ediyorsunuz..
Çay döküldükten sonra bir köşeye geçip iki dizinin üzerine yere oturup ellerini dizlerine koyuyorlar(!)İnsan “bu ne güzel bir terbiye” demekten kendini alamıyor doğrusu..

Kazakça konuşuyorlar. Bakmayın kazakça dediğime. Bildiğimiz Türkçe yahu.(!)Biraz dikkatle ne konuştuklarını rahatlıkla anlayabiliyorsunuz.. Dilimizde bir yani(!)

O sıcak ortamda bulunduğunuzda kendinizi eski Türk çadırlarında hissediyorsunuz. Türk’lüğün farkına iliklerinize kadar bir kez daha hissediyorsunuz. Çadır demişken, birde çeşitli yerlerde çadırları var. Duvarlarda postlar,yerlerde yine aynı güzellikte minderler,sazlar çalgılar silahlar. Çadır duvardan değil bildiğimiz keçeden. Oraya girince insan daha da bir hoş oluyor. Sanıyorsunuz ki “ben eski tarihlere gittim, Ata’larımla birlikteyim”.

Ve daha anlatmaya sığdıramayacağım bir çok ayrıntı bir çok duygu. İnsan konuşuyor kendi kendine:

-Ne kadarda güzel korumuşlar geleneklerimizi. Helal olsun! Türk’ün atasını daha başka nasıl hissedebilirim ki? Bu gelenekler bizim! Bu konuşmalar,sininin üzerindeki motifler, duvardaki post, kasedeki koku, evin köşesindeki reis benim, tüm bunlar bizim! Bizim atamızın! Bunlara sahip çıkmalıyız! Bunları çocuklarımıza öğretmeliyiz! Egemen güçlerin yobazlaştırma çabalarından uzaklaştırıp kendi köklerine inmelerini sağlamalıyız! Sokaklarda “emo” gençler değil, zarif hanımkızlarımız,efendi beylerimiz yürümeli! Tüm bunlar Türk’lüğün temeli! Temelimize sahip çıkmalıyız! Bunu diğer Türk milletleriyle iletişimi koparmayarak, onlara yakınlaşarak yapmalıyız! Türk Birliği’ni kurup asil milletimizin kültürünü, geleneğini,tarihini,dilini ilelebet muhafaza ve müdafaa etmeliyiz!

Gelmiş geçmiş en büyük Türk’lerden ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ün “Türk” hakkında söylediği birkaç sözle yazıma son veriyor herkese teşekkür ediyorum.

-Dünya üzerinde Türk’ten daha büyük, ondan daha eski, ondan daha temiz bir millet yoktur ve bütün insanlık tarihinde görülmemiştir.
-Hayattaki yegâne üstünlüğüm Türk doğmaktır.
-Biz doğrudan doğruya milletseveriz ve Türk milliyetçisiyiz.
-Beni olağanüstü bir kişi olarak yorumlamayınız. Doğuşumdaki tek olağanüstülük Türk olarak dünyaya gelmemdir.
-Türk budur: Yıldırımdır, kasırgadır, dünyayı aydınlatan güneştir.
-Bu ülke, tarihte Türk’tü, bugün de Türk’tür ve sonsuza dek Türk olarak yaşayacaktır.
-Yüksel Türk! Senin için yüksekliğin hududu yoktur.
-Türk milletinin karakteri yüksektir. Türk milleti çalışkandır. Türk milleti zekidir.
-Türklük, benim en derin güven kaynağım, en engin övünç dayanağımdır.
-Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur.
-İstanbul’da çıkan bir dergiyi Kaşgar’daki bir Türk de anlayacaktır.
-NE MUTLU TÜRK’ÜM DİYENE!

Türk Destanları

bozkurt- destanıİlk insanlar, büyük toplum ve tabiat olaylarından çok etkilenirlerdi. Onları esrarengiz bulur; gök gürlemesini Tanrı’nın öfkesi sayarlardı .  Güneşe, ateşe, ulu ağaçlara, erişilmez dağlara tapar, kahramanlarını, önderlerini ilahi güç sahibi diye kabullenirdi. Yine insanlar önemli saydıkları her olayı hayallerle süsleryerek anlata anlata (ve dinleye dinleye )  yeni destanlar oluştururlardı.

Eski Türk Edebiyatı detanlarla başlar. Her destan, boy ve milletin din, kahramanlık ve erdeme dayalı, çoğu defa manzum hikayelerdir. İlhamını tarihten alan halk edebiyatı türü diyebileceğimiz bu örnekler halk ve saz şairlerince söylenirdi. Destanlarda toplumların inanışları, bilgece özellikleri, yiğitlikleri, sevdaları, duygu ve düşünceleri gezgin anlatıcılarla ustalıkla sunulur ve hayranlıkla izlenirdi.

-İslam Öncesi Türk Destanları


-İslam Sonrası Türk Destanları


Destanların bazıları gerçek olayları yansıtır, bazıları ise sadece kurgudur.Manas destanı Türklerin en uzun destanıdır.